آن ســــوی دیـــــوار
وب نـوشــتـــه هــای ســعـیــد بــخـشــنــده
من حرف های خوب بلد نیستم ... مــــن ماســـه های یــــزدم و ابر سیاه رشـت داغ از هوای عشقت و گریان به کوه و دشت مــــن بــادم و به نــــرمی مــــوهات می وزم خــــاکــــم که از گـــــدازه عشــق تـو می پزم شــــــرجی ترین جنــوبم و ابری ترین شمـال بـــی تو تباه می شود این فصـــل های ســـال بــــی تو هـــــزار خـاطـره از شـهــر می برند لبخـنــد های خستــــه ام از چهـــره مــی پرند بــر من بتـــــاب حال و هــوایم عــوض شود ایـــــن روزهای کهنـــه بــرایم عــوض شود تــــــو اتفــــاق تـــــازه شعــــــر معــــاصری حتـــــی غـــــزل جلــوی تو هم کـــم می آورد مــــی ایستــــد کنــــار تو این مثنــــوی و باز بر خوبیــــت دلایـــــل محکــــــم مـــــی آورد پیچیــــده است بـــوی تو در کوچـــه بـاغ هـا تابنــــده اســـت از تــــو تمـــــام چـــــراغ ها تــــــو اختـــــــراع تــــازه عصـــــر تمـــدنی چیــــــزی فـــــرای دانش تسلیـح و بمــب ها یـــــا کاشـــــف جــــــزایـــــر از یاد رفته ای بـــالاتر از نبـــوغ " کریستــف کلمــب" ها تو یــــک خشـــاب ته پر صلـحی بدون شــک یک معــــدن جــــواهــــر دریــاچـــه نمــــک یـــــک ایـــــده جـــدیـــد بـــــرای خــــدا شدن از شــــانــــه هــــــای خاکــــی دنیا جـدا شدن چیــــزی شبیــــه معجزه در چشم های توست یکصـد هزار موعظه در چشم های توست... □ دارد تمــــام می شود این شعـــر و مـن هنوز بر وصـــف های خوب تو حـــد نیستـم ببخش این شعـر شعرنیست،فقط " دل نوشته" است من حــــرف های خوب بلــــد نیستم ببخش ... از شعــر هاي مبهــم كوتاه مي ترسم از طــرز فكـر مردم گمراه مي ترسم با مـن بـرادر هاي بي دينـم نمي سازند من هم شبيه يوسف از اين چاه مي ترسم يــك اتفـاق تـازه در تقويم من بگذار از بيـم خورشيد و خسوف ماه مي ترسم بــي تو تمام روز را در انتهاي قصـر از خنـده هاي بـي دليل شـاه مي ترسم با مـن قـدم بگذار در ايـن راه تو در تو از اين مسيـر سخت بي همـراه مي ترسم با مـن بگو از قصه هاي خوب بالا دست از شعــر هاي مبهــم كـوتاه مي ترسم مـثــل هـمـيشـــه آمــــده ام نــــان بياورم بر ســـفــره ام بـكوشـــم و مهـمان بياورم خاليست از حضور تو اين دست هاي من تــــا مـــي تـوانـــم اشـــك فراوان بياورم ابـــري شـوم بـدون تو در كوهسار و بعد در گـــوش شـــب بپـيـچم و باران بياورم ويــــران كنم بـدون تو هر آنچه هست را در ذهــــن پـــاك پنـــجره طـوفان بياورم بنشيــن، اگر چه توي خيالم ،اگر چه دور بنشيــن كـه چـــاي و قهوه و قليان بياورم قـرآن بخوان درون دلم گرچه وقت نيست شـــــايــد بــه روز واقـعــه ايمـان بياورم گشتــــم تـمـام وسع زمين را وجب وجب آخـــــر نشـــد شبيـــه تــو انســان بياورم شـــایـــد ایــن بـهـــار...
مـاه من ، شبــي بتــاب بــر زمـيــن
جـاي مــاه پشت ابــر ها كه نيست پرتوي بــزن ، خــــودي نشـــان بــده سـهـم عاشـقت فقط دعــا كه نيست زودتـر بيـــــا كه ديـــــر مي شـود... ديــر مي شود بيـا ، بنـــا كه نيست - بيشـتر از ايـــن - كه نـه نمـي شـود - صـبر من سـر آمده ، خطــا كه نيست مـي توانــي از افـق بيــايــي و... شايد اين بهـــار ، دسـت مــا كه نيست! كشتـي ات كجـاسـت ، رو به سـاحلــيم نــوح ، پيـش روت ، نــاخــدا كه نيست از كـدام ســـوي شـــهـــر مي رسـي؟ از مدينـه و نجـــــف جــدا كه نيست باز هم غـــــــزل نوشتـه ام ولــــي اين غـــزل تمــام ماجــرا كه نيست... سـعـيـد بخشـنده چیزی شبیه هق هق مبهم گرفته است بغضی درون سینه تو تاب می خورد حالا تمام جهان نم گرفته است بگذار عاشقانه بگویم اگر چه عشق چندیست حس مرا کم گرفته است احساس میکنم که زمین هدیه ایست که حوا برای حضرت آدم گرفته است! شیرین ناز قصه ها صبری تحملی فرهاد باز تیشه را محکم گرفته است اینقدر این کلاف را دور خودت نباف اینقدر این کلافه را هم غم گرفته است ـ که حس میکند که تو منی و من خودش که نیست نبض من و تو و خودش با هم گرفته است کمتر به قلب خسته من سنگ هدیه کن این قلب سالهاست که از دم گرفته است سعید بخشنده كافه مي نشيني مقابلم , اما مثل چشمهايت پريشانم قصه ي مبهمي درونم هست قصه ي مبهمي كه - نمي دانم مي نشيني و توي اين كافه مثل داش آكل تنم سرد است بعد من طوطي ام به مرجان گفت: سهم من از نبودنت درد است بيشتر كنار من بنشين آتشي بزن به سيگارت مثل سيگار لاي انگشتت دود كن مرا از افكارت دود كن مرا و بعد از من مي تواني كه سنگ تر باشي مي تواني شبيه سيبي كال از من ِ خسته بي خبر باشي باز مي روي و من مثل كتري سياه كافه مي جوشم! باز مي روي و من تنها چاي تلخ بي تو مي نوشم ... پرنده چيزي نگو، پرنده شو، پرواز مال تو اين دشت ها و آسمان اي باز مال تو سخت است با تو بودن از پشت ستون آه پايان عشق سهم من - آغاز مال تو با اسب دلخوشم در اين شطرنج زندگي شاه و وزير و قلعه و سرباز مال تو در زاغه هاي پر خم ِ شهر تو من هنوز مي گردم و تمامي ِ اهواز مال تو مي شد به رسم سادگي يك شعر ساده گفت يك شعر با تخلص ِ « لجباز» - مال تو وقتي تمام آسمان آغوش گرم توست چيزي نگو، پرنده شو، پرواز مال تو سعید بخشنده
| Design By : Pars Skin |
خوزستان_ رامشیر
لیسانس مدیریت بازرگانی
دانشگاه گیلان
